Rezystancja izolacji w protokole: napięcie probiercze, wartości dopuszczalne i typowe błędy

Rezystancja izolacji to pomiar, który mówi, czy między przewodami i między przewodem a ziemią nie ma drogi upływu, której być nie powinno. Zestarzała izolacja, wilgoć w puszce, nadtopiona żyła: to wszystko wychodzi właśnie tu.

Ten pomiar wykonuje się miernikiem podającym napięcie stałe i sprawdza, czy izolacja trzyma. Brzmi prosto, a to jeden z pomiarów, w których najłatwiej albo uszkodzić sprzęt, albo dostać zaniżony wynik przez własną nieuwagę.

Co właściwie mierzysz

Rezystancję izolacji mierzy się (pkt 6.4.3.3 PN-HD 60364-6) między:

• przewodami czynnymi (do pomiaru można je połączyć razem),
• przewodami czynnymi a przewodem ochronnym połączonym z uziemieniem.

W praktyce zapisujesz wyniki L-N, L-PE i N-PE dla każdego obwodu. Wysoka rezystancja to zdrowa izolacja. Niska znaczy, że gdzieś prąd ma drogę na skróty.

Jakim napięciem i jaka wartość dopuszczalna

Napięcie probiercze i minimalną wartość bierzesz z Tablicy 6.1 normy. Zależą od napięcia obwodu:

Dla typowej instalacji domowej i większości obiektów badasz napięciem 500 V DC, a wynik ma być co najmniej 1,0 MΩ. Nowa, sucha instalacja pokazuje zwykle setki megaomów, więc 1 MΩ to naprawdę dolna granica, poniżej której trzeba szukać przyczyny.

Typowy błąd

Najczęstszy to pomiar z podłączoną elektroniką i SPD. Ogranicznik przepięć przy 500 V zaczyna przewodzić (to jego rola), miernik pokazuje kilkadziesiąt kiloomów i protokół krzyczy „awaria izolacji”, choć izolacja jest zdrowa, a po prostu zadziałał SPD.

Drugi błąd to badanie za niskim napięciem, na przykład multimetrem na 9 V. Taki pomiar nic nie mówi o tym, jak izolacja zachowa się pod napięciem roboczym.

Podsumowanie

Rezystancja izolacji to pomiar wartości, nie „jest albo nie ma”. Dobierz napięcie probiercze i wartość dopuszczalną z Tablicy 6.1 wg napięcia obwodu, odłącz to, co można uszkodzić albo co zafałszuje wynik, i zapisz L-N, L-PE, N-PE osobno. Reszta to już tylko odczyt.